Dat ik alles zo diep voel, was jaren mijn vijand, maar nu mijn grootste kracht. Ik zet het in met alles, want het voelt niet eens als een apart onderdeel van mij. Ik wilde het heel vaak kwijt, maar ben ook bang wat er van me overblijft zonder. Of er dan wat overblijft waar ik blij van wordt. Het is ontzettend eng om te voelen met elke vezel van je lijf, maar het is zo nodig om zacht te blijven in een wereld die soms zo hard lijkt.

Ik zeg lijkt, want ik wil niet geloven dat het ook zo hard is dan dat het doet overkomen. Ik wil blijven geloven dat er veel meer licht is, veel meer goede mensen. Je kunt de wereld niet veranderen, dan hadden we dat allemaal al lang gedaan op welke manier dan ook kloppend voelt voor jou. Wat je wel kunt veranderen is alles binnenin jou en de reflectie van alles om je heen. 

Het is niet zo dat ik dat vele voelen niet uit kan zetten, geloof me dat heb ik geprobeerd. Maar dan zet ik eigenlijk ook mezelf uit, ben ik iemand onder een masker. Iemand die niet thuis is in haar eigen lijf. In haar eigen lichaam. In haar eigen ziel. Het is soms zo moeilijk om thuis te zijn bij jezelf, vooral als je niet zeker weet of erop kunt vertrouwen dat die thuis wel een fijne plek is. Als je daar heel veel dingen weggestopt hebt die je eigenlijk niet wil voelen maar je tegenkomt als je de deur open zet. Dus laat je ‘m dicht, misschien soms even op een kiertje. Of bouw je muren, die je eerst weer moet afbreken om thuis te komen. Waar je misschien wel het grootste deel van de tijd niet eens de energie voor hebt. 

Maak van jouw thuis een fijne plek. En dan bedoel ik niet thuis tussen de muren, al is dat ook zeker belangrijk, maar thuis in jezelf. Maak van jezelf een warme en liefdevolle jij. Want de enige naar wie jij steeds terug moet, ben jij. De enige waar jij je écht tegenover moet verantwoorden ben jij. Je kunt jezelf niet in de steek laten want zonder jou heb je niets. 

Ik heb me heel lang niet beseft hoe belangrijk dit is en hoe belangrijk het daarom is om alles aan te kijken wat er daar binnen in jezelf allemaal gebeurt. Ik weet dat het soms moeilijk is en dat je soms gewoon wilt leven maar echt leven zonder die dingen kan niet. Er gebeuren dingen, je slaat het op en als jij het niet verwerkt omdat je het niet volledig doorvoeld blijft het hangen. Dan worden naast grote dingen ineens kleine dingen die er op lijken ook lastig. Dan wordt op een gegeven moment alles lastig, alleen maar omdat jij niet meer thuis bent. Omdat je de weg ernaartoe misschien bent vergeten. Omdat de deur misschien dicht zit, de sleutel kwijt. 

Maar lieve jij, de sleutel ben je nooit kwijt. De sleutel ben jij. De sleutel tot alles. En met dat heb jij je grootste geluk al in handen, zolang je maar alles durft te voelen. Zolang je maar thuis bent.